ANJA MYSTERY'S OPEN PARANORMAALBOEK
Copyright 2005 Stealth Design Belgium. All Rights Reserved.
Copyright 2005 Stealth Design Belgium. All Rights Reserved.
Kinderen en het paranormale

Zoals ik al zei in " wie ben ik?" had ik al van kinds af Paranormale indrukken.
Daar het voor mij erg verwarrend en beangstigend was,
wil ik hier ook even over verder gaan omdat ik weet dat er veel kinderen zijn die indrukken hebben,
Maar er niet altijd over kunnen praten en er weinig info te vinden is over dit onderwerp.
Aura's zien- voelen, overleden personen-schimmen zien-voelen, stemmen horen van Gidsen en overleden personen, is heel normaal bij kinderen.

Kinderen zien de dingen anders dan wij ze zien.
Omdat hun geestelijke innerlijkheid nog ongerept is zien zij dikwijls de aura rond verschillende voorwerpen en personen.
Dit kun je het beste waarnemen als je een tekening van je kind goed bekijkt.
Deze zal vele verschillende kleuren hebben die andere mensen omschrijven als fantasie.
Als je een aura foto bekijkt zal je vele overenkomsten kunnen ontdekken.
Dit omdat kinderen ook meer open en erg leergierig zijn.
De meeste kinderen hebben heel sterke paranormale indrukken tot de leeftijd van 6 à 7 jaar.
Na die leeftijd begint het bij de meeste kinderen te vervagen en kan het zelfs bijna volledig verdwijnen.
Soms komt het op een latere leeftijd terug, soms niet.
Dit hangt echt van persoon tot persoon af…
Waarom zijn kinderen het meest gevoeliger voor hun 6 jaar?
Dit heeft veel te maken met dat ze op die leeftijd op school veel leren.
Hoe raar het misschien ook kan klinken vanaf ze  leren lezen en schrijven verander je als ouder ook onbewust met je opvoeding.

Vanaf een kind leert lezen en schrijven beschouw je je kind ook als een klein beetje volwassener worden.
Ze kunnen hun naam schrijven, ze kunnen stukjes lezen en een persoon zijn gezicht in een tekening veranderd van groen-blauw-oranje naar  een mooi roze.
Kinderen leren dat een hond bruin-wit-zwart, enz… van kleur is en niet een hond is in regenboogkleuren.
Dit leren ze ook over mensen en voorwerpen enz…
Kinderen kunnen soms echt van slag zijn als ze plots die kleuren moeten gebruiken, want zij zien wel degelijk al die verschillende kleuren door elkaar.
Want wat de kinderen zien en tekenen zijn de aura kleuren.
Als volwassene sta je daar niet altijd bij stil.
Geef je kind een heel kleurrijke tekening dan zeg je automatisch, "Whaw heb je dat knap gemaakt zeg" en geef je het een speciaal plaatsje op de koelkast of aan de muur.
Maar als je kind naar't school gaat zeg je automatisch van "lieve schat ik heb nog nooit een  man gezien met een paars-blauw hoofd hoor, wel met een roze hoofd en bruin haar".
Ik heb het zelf ondervonden toen mijn kinderen naar school begonnen te gaan dat ze ook anders begonnen te kijken.
Tussen mijn 2 oudste zit een leeftijdsverschil van 2 jaar.
Toen de oudste naar de lagere school ging zat haar zusje nog in de kleuterklas.
Een middagje tekenen kon met momenten in zo een hooglopende ruzie oplopen dat ik op een gegeven moment ook echt gevraagd heb van waarom altijd die ruzie.
De oudste had geleerd in 't school dat een boom groen met bruin was en dat een persoon nooit maar dan ook nooit, paars-groen-oranje en geel kon zijn van gezicht.
Joyce was in de oudste haar ogen nog een baby want die kon nog niet eens kleuren zoals het moest.
Wat Joyce dus totaal niet leuk vond!
Maar beide tekende volgens hun eigen waarheden en wat ze zagen.
Kinderen zien niet enkel de aura ze voelen deze ook heel sterk.
Zo kan het gebeuren dat ze totaal niet in de buurt van een familielid, een kennis, gebuur wilt komen en ze heel bang lijken, terwijl ze bij iemand anders met niets weg te krijgen zijn en ze niets liever doen dan die persoon de hele tijd aan te raken, bij te knuffelen, op schoot zitten, spelen, enz…
Het niet willen komen word snel wel eens afgewimpeld met "ik weet niet wat er is" of "je moet er niet op letten hij/zij is een beetje verlegen".
Terwijl als een kind heel enthousiast is men wel eens zegt van laat … even met rust en ga even ergens anders spelen.
Wij staan er niet altijd bij stil, maar als we dan eens verder kijken dan zien we zelf ook het verschil.
Want bij de ene persoon voel je jezelf niet echt gemakkelijk en hou je jezelf onbewust in en is het contact meer sporadischer, terwijl bij de andere persoon je veel lacht, je goed voelt, het altijd gezellig is en hij/zij een magneet lijkt te zijn met kinderen en dieren want hij/zij kan er ongelofelijk goed mee om.
Kinderen voelen ook de aura spanningen thuis.
Is er veel stress ( kan van het werk zijn) of is er ruzie geweest ( ook al waren de kinderen er toen niet bij) dan zal je ook ondervinden dat de kinderen in alles lijken tegen te werken.
Ze luisteren niet, zijn erg huilerig, soms opstandig, enz…
Terwijl er geen spanningen en stress zijn, de kinderen net engeltjes lijken.
Heb je verdriet of pijn of ben je ziek, dan zal je ook ondervinden dat kinderen alles zullen doen om je een beter gevoel te geven.
Gaande van zelf opruimen, stiller zijn, mooie tekeningen maken, komen troosten en kusjes geven, enz…
Kinderen en Gidsen - overleden personen.
Wie heeft er nu niet een onzichtbaar vriendje gehad toen hij/zij klein was of een knuffel die je zelf spontaan een naam gaf en die alles met je samen deed en je troostte  tijdens bange momenten.
Als ouder staan we hier niet altijd bij stil dat dit door kinderen anders gezien wordt.
Naar de hand van gevoeligheid en openheid van een kind openbaard een Gids zich op eigen manier.
Is je kind heel open dan zal de Gids in een volwassen vorm aan je kind verschijnen.
Maar de meest voorkomende vorm is dat ze zich laten zien in een kindervorm.
Als ouder vind je het soms grappig als je je kind in't oog houd en je ziet dat ze tegen iemand aan het praten zijn ( onzichtbaar vriendje)
Dan schrik je soms van hoe volwassen ze  soms overkomen.
Dit vriendje is altijd bij je kind,  eet mee ( soms vragen kinderen een extra bord) slaapt mee en gaat overal mee  op stap.
Want dan voelen ze zich veilig en goed.
Als je kinderen peuter- kleuter zijn vind je dit nog leuk en doe je met alles mee.
Maar naarmate ze ouder worden heb je als ouder zoiets van "wordt het geen tijd dat je daarmee ophoud?"
Soms verdwijnt het vriendje vanzelf.
Dat een kind puur is en soms eens zijn/ haar mening zegt tegen iemand ( ook al vind je dat als ouder niet altijd even leuk) weet iedereen.
Maar als kinderen soms plots begint te praten over een overleden oom-oma, tante-oom, broer- zus, terwijl ze deze nooit gekend hebben, omdat ze nog niet geboren waren, is knap schrikken.
Want als ouder heb je dan meestal de reactie van "met wie heb jij erover gesproken?"
Als het kind zegt  "met oma zelf ", wordt het niet direct geloofd.
Als  het kind bv. kan zeggen "oma vond de bloemen mooi die je deze week naar haar bent gaan brengen" voel je als ouder het bloed uit je gezicht weg trekken en heb je soms een boze reactie van doe zo niet en zijn zowel jij als je kind van slag.
Nog een paar voorbeelden zijn:
Sommige kinderen willen in hun kamer altijd een lichtje branden hebben en de deur op een kiertje omdat het hun deels een veiliger gevoel geeft.
(Mijn kinderen hadden op hun kamer een zaklamp in de vorm van een leeuw dat als je die aanstak begon te grollen)
Op mijn vraag waarom ze het liever zo hadden kreeg ik als antwoord, dan worden de donkere plekken niet levend en komt die vieze man niet meer die mij altijd bang maakt .
Ik weet uit mijn eigen ervaring van toen ik een kind was ik dezelfde reactie had.
Want dan kwamen bij mij de zwervers en ik was daar ook verschrikkelijk bang van, ze voelde niet enkel slecht en koud aan ze waren ook gemeen en eng van gezichten.
Ik heb meerdere keren al gillend in mijn bed gelegen in een klein bolletje volledig verstopt onder de lakens tot ik van uitputting in slaap viel.
Sommige ouders hebben zoiets van aanstellerij of nacht merries, andere ouders kijken dan weer naar het geheel en zoeken indien nodig hulp.
Nog een voorbeeld:
Dit is me verteld geweest door mijn moeder daar ik het niet meer zo goed herinner.
Maar als we naar de begraafplaats gingen kon ik het ene moment in paniek voorbij een grafzerk lopen terwijl ik bij een andere stond en ertegen begon te praten, heel rustig was, de kleine grafbeeldjes goed zette, ook al kende ik die persoon totaal niet.
Als ik dan verder ging liep ik vrolijk te zwaaien tot de volgende keer en niet bang zijn hoor.
Bij mij thuis werd dat niet altijd begrepen, want er was niemand, ik stelde me aan en we zouden eens naar de dokter gaan om mijn hoofd eens te laten nakijken want er was daar zeker iets niet in de haak mee.
Kinderen die ook op oudere leeftijd Paranormale indrukken blijven hebben zijn grotendeels heel erg eenzaam.
Ze horen er niet bij, zijn raar, worden uitgelachen en vaak gepest en worden door dit alles erg onzeker en super gevoelig.
Als zelfbescherming sluiten ze zich ook meer en meer af van  het dagelijkse leven en lijken ze in een soort van eigen wereldje te zitten.
Als ouder voel je jezelf dan soms ook echt machteloos want als je vraagt wat er is krijg je heel veel het antwoord van " niets"
Via internet gaan de meeste kinderen/pubers/volwassenen dan ook contact beginnen te zoeken met anderen die ook indrukken hebben en die indien mogelijk antwoorden kunnen geven op vragen.
Langs de ene weg is internet een zege op dat gebied, omdat men dan kan zien dat je niet alleen bent en je zeker niet gek bent( want dat begin je te denken na een tijdje)
Langs de andere kant heb ik zoiets van pas op want niet iedereen is puur en zuiver bezig met alles wat met het Paranormale te maken heeft.
Daarom wil ik hier ook nog eens even benadrukken van NIET aan glaasje draaien te doen of te expermiteren met een ouijabord.
Dit lijkt leuk en spannend, maar op die manier maakt men heel snel contact met zwervers en auralifters die zich voordoen als iemand die je kent.
Dit kan leiden tot, zware depressies, zware agressie aanvallen, overname van je lichaam en in de extreemste gevallen zelfmoord.
Dit is echt geen fabeltje en word daarom ook niet zomaar gezegd!
Neem ook niet alles als waarheid aan, je zal zelf voelen wat goed of fout is.
Soms gebeurt het wel eens dat je jezelf  eerst niet kunt vinden in bepaalde antwoorden maar dat het later je wel duidelijk word
Ieder leert op zijn/haar eigen tempo.
Onderwerpen of antwoorden daar word je vanzelf naar getrokken.
Is het nu op het internet of leer je iemand kennen die daar net antwoorden op kan geven, of zijn het boeken, dat zal je dan op dat moment duidelijk worden.
Ik wil nog 1 extra tip geven
Laat aub het Paranormale niet overheersen en blijf met beide voeten op de grond.
Indrukken hebben en ervaringen is een deel van het leven, maar laat het niet een eigen hoger leven leiden want dan ontken je je eigen ik.
Vragen en ervaringen kunnen steeds gedeeld worden op het Forum onder onderwerpen kinderen en het paranormale.


Anja-Mystery